วรรณา แต้มทอง : สัมภาษณ์ กิตติยา อรอินทร์ : กราฟิก ‘04’ โฮสต

วรรณา แต้มทอง : สัมภาษณ์

กิตติยา อรอินทร์ : กราฟิก

‘04’ โฮสต์หนุ่มไทใหญ่ที่ตระเวนทำงานในบาร์โฮสต์ทั่วเชียงใหม่ในโซนที่นักเที่ยวบางคนเรียกมันว่าเป็น ‘บาร์โฮสต์ธงฟ้า ราคาเอื้อมถึง’ สวรรค์ของนักเที่ยวไทยที่เงินไม่หนามาก แต่สามารถซื้อดื่มซื้อดริ๊งค์เรียกโฮสต์ไทใหญ่โฮสต์ชาติพันธุ์มานั่งเป็นเพื่อนได้ชั่วคราว จากเณรน้อยในพม่าที่บวชมาหลายพรรษาสู่เด็กเสิร์ฟทำงานค่อนคืนในร้านหมูกระทะแลกค่าจ้างวันละสองร้อยกว่าบาท 04 หักเหตัวเองเข้าสู่เส้นทางหนุ่มบาร์โฮสต์ที่ทำเงินให้เขาได้มากกว่า ก่อนจะต้องเผชิญกับโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ (ที่รักษาให้หายได้) แม้จะไม่ใช่ HIV แต่โรคนี้ก็ทำให้เขาตกงานเป็นโฮสต์ต่อไปไม่ไหว และต้องหาพึ่งพิงค่ารักษาพยาบาลจากคนไม่รู้จัก

4 ทุ่มของวันที่ 3 ม.ค. 2569 หลังผ่านปีใหม่มาได้ไม่กี่วัน ‘04’ หนุ่มไทใหญ่ที่ตกงานจากความเจ็บป่วยทางร่างกายได้ส่งข้อความขอความช่วยเหลือเรื่องค่ารักษาพยาบาลจากเศรษฐีใจดีคนหนึ่ง หลังทนเจ็บแผลมาเกือบเดือนจนทนไม่ไหว หลังจากนั้นภาพบาดแผลที่ดูน่าเจ็บปวดในที่ลับบริเวณก้นของ 04 ถูกส่งต่อให้องค์กรด้านสิทธิของ Intercourse Worker และแรงงานข้ามชาติ เพื่อหาทางช่วยเหลือเขาอย่างจริงจังในเรื่องค่ารักษาพยาบาล

คืนวันที่ 3 ม.ค. 2569 ที่โรงพยาบาลกลางเมืองเชียงใหม่ของ 04 ผ่านไปได้ด้วยดี เขาถึงมือหมอ ได้รับการตรวจทำแผลเบื้องต้น พร้อมกับใบนัดตรวจอีกครั้งในวันที่ 5 ม.ค. 2569

ผู้สื่อข่าวประชาไท ได้เดินทางไปพบกับ 04 ที่โรงพยาบาลในวันที่หมอนัดตรวจเขาครั้งที่สอง 04 นั่งอยู่บนรถเข็ญ ความเจ็บจากบาดแผลทำให้เขาเดินไม่ถนัด ลักษณะภายนอกเขาไม่มีภาพจำของแรงงานไทใหญ่ที่เดินทำงานหนักตามตลาดหรือร้านอาหารติดตัวเลย เป็นวัยรุ่นซิ่งๆ คนหนึ่ง รูปร่างผอมสูง ผมด้านบนสีส้มตะโกน ปลายผมสีดำ มีรอยสักหลายลายที่มือและแขนขา เขาอายุเพียง 20 ปี ถึงจะเจ็บตัวแต่สายตาเขาก็ยังเป็นมิตรอยู่

04 นั่งอยู่บนรถเข็ญ ส่วนคนเสื้อดำ กางเกงขาวที่มาเข็ญพาเขาเป็นคนที่เศรษฐีใจดีจ้างมาช่วยเหลือพาเขาไปทำเรื่องหาหมอในวันนั้น

หลังจากแนะนำตัวกันพอให้หายเกร็งกันบ้างแล้ว 04 หันมาบอกคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกว่า “ผมว่ากลับไปจะย้อมผมสีใหม่” ถือว่าเขาพอมีสกิลการชวนคุยแบบหนุ่มบาร์โฮสต์ติดตัวมาอยู่บ้าง แม้จะดูพูดน้อย

โชคยังพอเข้าข้างชีวิตซิ่งๆ ของ 04 อยู่ หมอบอกว่าเขาเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ที่รักษาให้หายได้ ไม่ได้ติดเชื้อ HIV รอจ่ายเงินค่ารักษา 1,338 บาท ก็กลับบ้านได้ แน่นอนว่านี่เป็นเงินจากเศรษฐีใจดีที่โอนมาช่วยเขา ตอนนี้ยังไม่มีองค์กรด้านสิทธิที่มารับเคสของเขาไปดูแล

ความเจ็บป่วยทำให้ 04 ต้องหยุดงานมาเกือบเดือนและเขามีเงินติดตัวไม่มากนัก

หลังจากการหาหมอในโรงพยาบาลรัฐที่กินเวลาชีวิตไปทั้งวันจบลงในช่วง 4 โมงเย็น ระหว่างรอเรียกรถกลับหอพัก พอมีเวลาให้พูดคุยกัน 04 บอกว่าเขาไม่ได้ถูกลวงมาทำงานบาร์โฮสต์ เขารู้ดีอยู่แล้วว่าตัวเองกำลังจะก้าวไปสู่อาชีพอะไร และตั้งใจมาหาเงินจากงานนี้

ชีวิตก่อนหน้านี้ 04 บวชเป็นเณรอยู่ที่ไทใหญ่ เขาบวชตั้งแต่อายุ 9 ขวบ จนถึง 18 ปี จนรู้สึกเริ่มอยากสึกออกมาหางานทำเลี้ยงตัวเองและครอบครัว เขาเป็นลูกชายคนโตของครอบครัว มีน้องชายอีก 2 คน หลังจากที่ 04 สึกออกมาจากผ้าเหลืองไม่นานพ่อของเขาถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารในกองกำลังของทหารไทใหญ่ ที่บ้านจึงเหลือแค่น้องชายคนเล็กกับแม่ ส่วนน้องชายคนรองบวชเณรอยู่ที่วัด

เขาข้ามมาทำงานที่ฝั่งไทย เริ่มจากงานเด็กเสิร์ฟที่ร้านหมูกระทะในเชียงใหม่ ย่านเดียวกับบาร์โฮสต์ที่เขาทำงาน ที่ร้านหมูกระทะตอนนั้นได้เงินวันละ 260 บาท ทำงานตั้งแต่ 4 โมงเย็นไปจนตี 1 ครึ่ง ทำอยู่ประมาณ 3 เดือน 04 ก็เริ่มหักเหตัวเองเข้าสู่เส้นทางหนุ่มบาร์โฮสต์ที่ได้เงินดีกว่าและงานไม่หนักเท่าร้านหมูกระทะ

ที่บาร์เขาหาดื่มแลกเงินจากค่าดริ๊งค์ ทำงานตั้งแต่ 4 ทุ่มถึงตี 5 ผู้ชายที่มาทำงานจะมีเลขเบอร์ของแต่ละคนติดอยู่ที่เสื้อทุกคน ตัวเลขจะเปลี่ยนไปแล้วแต่บาร์ที่ไปทำงาน เราได้เห็นภาพหนึ่งขณะที่เขาทำงานในบาร์มีเบอร์ 04 ติดอยู่เสื้อ

รอยสักที่ดูแปลกตาบนมือของ 04

04 บอกว่าเขาตระเวนทำงานโฮสต์มาแล้วหลายแห่งในเชียงใหม่ ได้ยินจากเพื่อนหรือคนรู้จักว่าที่ไหนเงินดีก็ลองไปทำงานดู บางแห่งเขาอยู่แค่ไม่กี่เดือน ส่วนบาร์ไหนที่ค่าดริ๊งค์ดี เจ้าของจ่ายเงินตรงเวลาก็จะทำนานหน่อย

บาร์ที่เขาทำงานล่าสุดก่อนจะป่วยอยู่ในโซนสันติธรรมแหล่งท่องเที่ยวกลางคืนราคาถูกในตัวเมืองเชียงใหม่ เป็นที่รู้กันว่าฝรั่งจะเที่ยวบาร์ย่านลอยเคราะห์ ขณะที่สันติธรรมที่ 04 ทำงานเป็นแหล่งเที่ยวกลางคืนของคนที่ไม่ได้มีเงินหนา ส่วนใหญ่จะเป็นคนไทย นักเที่ยว LGBTQ+ ที่เคยเป็นลูกค้าของบาร์โฮสต์ย่านสันติธรรม เรียกพื้นที่นี้ว่าเป็น ‘บาร์โฮสต์ธงฟ้า ราคาเอื้อมถึง’ ราคาดื่มราคาดริ๊งค์ไม่แรงมาก พนักงานบริการหลายคนเป็นคนไทใหญ่ คนชาติพันธุ์

บาร์ที่ 04 ทำงานไม่ได้จ่ายเงินค่าจ้างเขาตรงๆ แต่ร้านให้พื้นที่เขาทำงาน และแบ่งรายได้กันจากค่าดริ๊งค์ เช่นดื่มละ 250 บาท หักเข้าร้าน 50 บาท โฮสต์เอาไป 200 บาท ค่าดื่มแก้วเดียวแทบเท่ากับรายได้จากร้านหมูกระทะที่เขาทำงานหลายชั่วโมง

“ที่ร้านหมูกระทะเราทำงานเหนื่อยกว่า ทำที่บาร์ถามว่าเหนื่อยไหมก็เหนื่อย แต่ทำร้านเหล้ามันดีกว่า เราได้ตังค์เยอะกว่า ทำร้านหมูกระทะจะมีวันหยุด 2 วัน แต่ที่บาร์มีวันหยุดให้ 5 วัน เราจะหยุดวันไหนก็ได้ ตอนทำงานก็จะเป็นอีกแบบ เราต้องสังเกตลูกค้าว่าลูกค้าชอบเล่นเกมไหม ถ้าลูกค้าชอบเล่นเกมเราก็พาลูกค้าเล่นเกม เคยได้ดริ๊งค์สูงสุด 30 ดริ๊งค์ในชั่วโมงเดียว แล้วลูกค้าก็ให้ต่อเรื่อยๆ แต่ถ้าวันไหนไม่ได้ดริ๊งค์เลยก็จะไม่ได้ตังค์ เหมือนเราไปทำฟรี”

“อยู่ที่ไทยถ้าไม่มีตังค์ก็ไปไหนไม่ได้ เหมือนคนต่างด้าว ต้องมีตังค์อยู่ตลอดเวลา”

04 เล่าว่าคนที่ไปทำงานที่นั่น มีทั้งคนไทใหญ่ คนชาติพันธุ์ คนไทยก็มี ผสมกันไป ต่างคนต่างมาหาเงิน ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นคนไทย นานๆ ทีจะมีลูกค้าคนจีนเข้ามาเที่ยวบ้าง

ต่อให้เพิ่งเคยทำงานเป็นโฮสต์รั้งแรกเขาก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร “ตอนทำงานร้านหมูกระทะเรากดดันกว่า ทำบาร์โฮสต์มันอิสระ”

บางครั้งถ้ามีลูกค้าติดต่อดีลไป ‘เด็กเอ็น’ 04 ก็จะรับงานนอก ไปนั่งดื่มเอาใจลูกค้าได้ชั่วโมงละ 500 บาท และอาจจะมากกว่านั้นแล้วแต่ตกลงกัน แต่หลายครั้งที่รับงานนอกเขามักจะเจอประสบการณ์การทำงานที่ล่อแหลม เขาเคยเจอกลุ่มลูกค้าชายคนไทยจ้างไปเป็นเด็กเอ็น พร้อมกับเด็กเอ็นคนอื่นที่เขาไม่รู้จักอีก 5-6 คน คืนนั้นเขาถูกลูกค้าพยายามขอลากเข้าห้องเพื่อมีเพศสัมพันธ์ด้วย แต่ 04 ไม่ยอม ทำให้เขาไม่ได้เงินจากการไปทำงานเป็นเด็กเอ็นหลายชั่วโมงจนเกือบสว่าง เพราะลูกค้าให้เหตุผลว่า “ก็หนูเอ็นพี่ยังไม่ถึงใจ พี่ก็ไม่จ่าย” หรือเคยมีลูกค้าคนจีนซื้อเวลาเขาออกไปและจะให้เงินเพิ่มอีก 2,000 บาท ถ้า 04 ‘ดมเค’ เล่นยาเป็นเพื่อนด้วย 04 ยังเคยถูกลูกค้ามอมเหล้าจนภาพตัด รู้ตัวอีกทีตอนตี 3 เพราะเด็กเอ็นที่ไปทำงานปลุกและเรียกรถกลับบ้านให้

ในการทำงานบาร์โฮสต์และเด็กเอ็น 04 จะรู้สึกไม่ชอบเวลาที่ลูกค้าพยายามลวนลามหรือจับอวัยวะเพศ สำหรับ 04 ถ้าเขากับลูกค้าถูกใจกัน เขาจะใช้วิธีดีลกันเองหากต้องการมีเพศสัมพันธ์ต่อ เขาไม่ชอบวิธีการบังคับทางอ้อมพยายามจับให้ได้หรือลากเข้าห้อง ถ้าหนีได้เขาจะหาทางหนีไปจากสถานการณ์ตรงนั้น

งานจากบาร์โฮสต์ทำเงินให้เขาจนสามารถส่งเงินกลับบ้านไปให้แม่ที่พม่าได้เดือนละ 5,000 – 6,000 บาท เป็นสิ่งที่เขาพูดให้ฟังด้วยความภูมิใจ ตาเป็นประกาย ถึงขาจะเดินแปลกๆ จากอาการเจ็บแผล หากไม่ป่วยซะก่อน 04 บอกว่าเขาเกือบจะตามเพื่อนไปทำงานบาร์โฮสต์ที่กรุงเทพฯ แล้ว โฮสต์ไทใหญ่ที่เชียงใหม่ถ้าอยากได้เงินดีให้ไปทำงานที่กรุงเทพฯ หรือพัทยา เนื่องจากมีโอกาสเจอลูกค้าคนจีนเยอะ แต่พอมาเป็นโรคทางเพศสัมพันธ์เช่นนี้ 04 เลยคิดใหม่ว่าเขาจะรักษาตัวให้หายดี และกลับไปตั้งหลักที่บ้านที่พม่าก่อน เพราะตอนนี้ใบอนุญาตทำงานของเขาก็หมดอายุแล้ว ต้องข้ามกลับไปทำใบอนุญาตทำงานใหม่ ถ้าได้กลับมาที่ไทยอีกครั้งเขาอาจจะไม่ทำบาร์โฮสต์แล้ว เนื่องจากแม่ไม่ชอบที่เขาทำงานนี้เท่าไหร่ และเขาก็รู้สึกว่าตัวเองกินเหล้าเยอะเกินไปและไม่ชอบเวลาถูกลูกค้าลูบคลำโดยไม่เต็มใจ

แผนการกลับบ้านของ 04 ต้องขยับเร็วขึ้น หลังน้องชายคนเล็กวัย 7 ขวบของเขาเสียชีวิตกะทันหันเมื่อวันที่ 9 ม.ค. ที่ผ่านมา จากอาการไส้ติ่งแตกและน้ำท่วมปอด เขาเสียใจมากที่น้องจากไป

04 เล่าว่าพ่อเขาที่เป็นทหารอยู่ได้รับอนุญาตให้มาร่วมงานศwที่สุสานเพียง 4 ชั่วโมง ก่อนจะต้องกลับไปทำหน้าที่ทหารต่อ แม้แต่กลับเข้าบ้านพ่อของเขาก็ยังไม่มีเวลา ทำให้ตอนนี้ที่บ้านมีแม่อยู่คนเดียว 04 เลยตั้งใจจะอยู่ไทยรอหาหมออีก 2 ครั้งตามนัด และจะเดินทางกลับพม่าทันที (ค่ารักษาพยาบาลใน 2 ครั้งหลังของเขาต้องพึ่งเงินจากเศรษฐีใจดี เพราะในเชียงใหม่ยังไม่มีองค์กรที่ช่วยเหลือ Intercourse Worker ชายโดยตรงด้านการรักษาพยาบาล ก่อนหน้านี้มูลนิธิ Empower ที่ทำงานกับพนักงานบริการได้พยายามช่วยเหลือทางมนุษยธรรมหาเงินจากส่วนต่างๆ มาช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ 04 ใน 2 ครั้งแรก รวมกันราว 3,000 บาท)