พวกมันอยู่ทุกที่ แต่กลับมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ทำความรู้จักโลกจิ๋วระดับจุลภาคของราเมือก

ที่มาของภาพ : Barry Webb

• • Author, วิกตอเรีย คุ๊ก
  • Role, บีบีซีนิวส์
• เมื่อ 17 นาทีที่ผ่านมา

ข้อต้อนรับสู่โลกแห่งราเมือก (slime mould)

ภาพที่คุณกำลังจะได้เห็นต่อจากนี้ ถ่ายโดย แบร์รี เว็บบ์ ช่างภาพผู้มอบมุมมองระดับใกล้ของสิ่งมีชีวิตราเมือกชนิดเซลล์เดียวให้กับเรา นี่คือภาพที่มนุษย์เราไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

การใช้เลนส์มาโครกำลังขยายสูงร่วมกับการนำภาพนิ่งหลายภาพมาซ้อนทับกัน เว็บบ์เผยให้เราเห็นโครงสร้างขนาดเล็กจิ๋วเหล่านี้ ซึ่งสามารถเจริญเติบโตได้ในสภาพแวดล้อมหลากหลาย ตั้งแต่ป่าไปจนถึงทะเลทราย

ผลงานของเว็บบ์ได้รับรางวัลมาแล้วหลายเวที โดยงานถ่ายภาพของเขาส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปยังพื้นที่ทางตะวันตกของกรุงลอนดอน

ล่าสุดเขายังคว้ารางวัลขวัญใจมหาชนในสาขาภาพมาโคร จากเวทีรางวัลภาพถ่ายแห่งสหราชอาณาจักร (British Photography Awards) อีกด้วย

เว็บบ์บอกว่า เขา “ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันราเมือกมีอยู่” จนกระทั่งได้รู้จักกับโลกของพวกมันในปี 2019

แม้เขาจะมีอาชีพหลักเป็นช่างทำสวน แต่เว็บบ์ก็ยังเป็นช่างภาพสมัครเล่นตัวยง และช่วงล็อกดาวน์จากโรคโควิด-19 ทำให้เขามีเวลาออกไปกลางแจ้งมากขึ้น เพื่อตามหาสิ่งมีชีวิตชนิดนี้

“มันไม่ใช่เห็ดรา ไม่ใช่พืช และก็ไม่ใช่สัตว์ มันมีความใกล้เคียงกับอะมีบามากกว่า” เขาอธิบาย

Spoil of ได้รับความนิยมสูงสุด

งานถ่ายภาพของเขามุ่งเน้นไปที่ ส่วนดอกเห็ด หรือที่เรียกว่า “ฟรุตติ้งบอดี” (fruiting our bodies) ของราเมือก ซึ่งเป็นช่วงที่สีสันและความน่าตื่นตาตื่นใจเด่นชัดที่สุด และเป็นบริเวณที่มีการปล่อยสปอร์ออกมา

เขายังอธิบายว่า ราเมือกกินแบคทีเรีย สาหร่าย และเชื้อราบางชนิดเป็นอาหาร และถือเป็นส่วนสำคัญของระบบนิเวศ

ด้านราชสมาคมพืชสวนแห่งสหราชอาณาจักร (Royal Horticultural Society) ระบุว่า ราเมือกถูกนำไปใช้ใน “การประยุกต์ใช้งานเชิงปฏิบัติที่น่าทึ่ง” หลายด้าน รวมถึงการจำลองระบบขนส่งในเมือง และการวิจัยเพื่อค้นหาสสารมืด (darkish subject)

การถ่ายภาพราเมือกไม่ใช้กระบวนการที่เรียบง่าย ทว่าเทคโนโลยีทำให้มันง่ายขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

เว็บบ์อธิบายว่า เนื่องด้วยขนาดของสิ่งที่เขาต้องการถ่าย “ภาพเพียงภาพเดียวจึงไม่สามารถถ่ายทอดความงดงามของมันออกมาได้อย่างครบถ้วน เพราะแทบจะไม่มีส่วนไหนอยู่ในระยะโฟกัสเลย”

เขาอธิบายว่า ตนเองใช้เทคนิคที่เรียกว่า “focus bracketing” ซึ่งเป็นการถ่ายภาพหลายสิบภาพ

“คุณต้องถ่ายภาพหลายภาพ บางครั้งมากกว่า 100 ภาพ แต่ละภาพจะโฟกัสเพียงชั้นบาง ๆ เล็กจิ๋ว จากนั้นนำภาพทั้งหมดเข้าโปรแกรมซอฟต์แวร์ เพื่อสร้างเป็นภาพสุดท้ายออกมา”

เว็บบ์เล่าว่า เมื่อหลายปีก่อนเขาต้องปรับโฟกัสเองทีละภาพสำหรับภาพทั้งร้อยภาพ แต่ปัจจุบันกล้องสามารถทำให้เขาได้แล้ว

“มันเป็นเทคโนโลยีที่ฉลาดมากจริง ๆ” เขาบอก